Viser arkivet for stikkord føkkass

Eg faser ut Origo

Og prøver meg på Medium som er mykje enklare å skrive på. Eg har også facebook-side: Nødutgang for dei som måtte finne ut at dei er interesserte.

Tale til sjefen

Kom over denne, og korfor i all verden skal eg halde den i eit dokument eg kjem til å slette. Eg deler, så får det bære eller briste. Men ikkje offentleg. Det får vere måte på. Berre for dokke spesielle lesarar av bloggen min. Here it goes:

Ok. Eg skal holda ein tale.

Og eg kjenner jo Espen såpass, at ein tale i seg sjølv er lite verdt. Det er som eg hører han si:

- Om du skal skryte, kan du ikke gjøre det på linkedin da? Som vanlige mennesker? Eller twitter? Faen ass.

Og så tar han på seg høretelefonene og stirrer videre i skjermen.
Espen synes nemleg at innhold bør være digitalt, sosialt og leikent. Han er spesielt opptatt av alle dei lydane som skjer heile tida, men som går tapt.

Så eg skal laste opp opptaket frå iphonen til dropbox slik at du kan laste det opp på soundklouden din, spre det til facebook og twitter og om ikkje klouten din stiger, så skal eg retwitre deg, skrive om heile prosessen i eit blogginnlegg på Origo, sette det på kartet over heile norge, komme inn i alle nettavisene, muligens også papiravisa, twitre det og facebooke det på nytt. Sjølvsagt på gunstige tidspunkt vi har forska oss fram til, rundt klokka sju, etter lønsj. Eg skal kjøpe aksjer på deg i Empire Avenue, gje deg ekstra kloutK i å vere sjef og seie du er bedre sjef enn alle andre eg har møtt på Amen. Fordi du fortjener det.

Då espen fant meg så var eg ein ensom, tjukk, nettjournalist i Hardanger Folkeblad. Eg hadde kasta meg over det underskogsfolkene lagde som heitte Origo, og jobba frivillig på kvelden for å få dette til å fly, men kvardagen gjekk ut på å kjempe ein hard kamp for å skrive nyheiter på nett med ein sjef som ikkje ville og kollegaer som stritta i mot. Det var då heilt utruleg oppløftande at Espen oppdaga meg. Han såg meg, forstod situasjonen, men fekk meg til å leike meir og bruke stoffet i avisa. Nokre av dei beste sonene våre laga vi den gang. Hemmelig Haiku, bilder av dagen min, kasaeg. Og før det hadde gått ein månad sa Espen:

- hey, vi har et vikariat her vi lurer på om ikke en jente i grønn genser fra Odda kan være interessert i.
- Tuller du? Sjølvsagt. Har dokke lokalkontor i Bergen? (ja, eg har jo aldri likt oslo)

Jaja. Den jobben vart jo ikkje min. Den jobben gjekk til BT. Men Espen gav seg ikkje. Han kjempa og fekk oppretta ein stilling til meg som kalenderpike. Den varte eitt år, til vi kom i denne finanskrisa med kutt og eg måtte gå. Espen ut i krigen igjen og eg fekk fast stilling. Og slik har det vore. Espen har gått i krigen og alltid backa meg. Seinast denne siste veka. Han er alltid til å stole på. Noko som er viktig når vi jobber med endringar i ein slik dramaorganisasjon som vi jobber i.

Då eg var i Halden Arbeiderblad sist veke, sa sir redaktøren Kjøge:

- Ja, no skal jo den alvorlege mannen slutte også.
Eg forstår ikkje kven han snakker om.
- Kem?, seier eg
- Den alvorlige mannen. Han som aldri smiler. Han som kommer på på redaktørsamlinga, dønn alvorleg og vi veit med ein gang at no kjem det noko. Då har han kost seg der da. Med masse tall. Halden Arbeiderblad er alltid nederst då, men det er alltid bra det han kjem med altså.

Og det er heilt sant. Espen leverer alltid. Men at han skulle vere så alvorleg, forstod eg ingenting av. Eg kjenner ikkje Espen slik. Det kommer kanskje overraskande på dokke andre, men eg ser på Espen som ein sprudlande fyr. Humørsjuk ja, men ein fin orginal som vi har mange av på Vestlandet. Espen er også ein av dei beste eg veit til å fortelje historier, både munnleg, på keynote og på tastaturet dersom han bryr seg og ikkje er lat. Han har alltid vinkla historien på ein god måte, klarer alltid å underhalde og få meg til å le. Og vinklinga bruker han godt i jobben også. Medan eg har opplevd andre virrar i strategiar, er han klar og han gjentar det:

- Pust med magen, Herdis. Du veit kor vi skal, kva som er viktigst.

Det sagt, så er du også jælla lunefull, humørsjuk og utolmodig. Det går forsåvidt ant å leve med, men at vi kvar einaste lønsj, i tre år, har snakka om løping, er i overkant gjestfritt av meg. Om eg kunne ha gladvinkla på nokon måte at du stikker, så må det vere å slippe det. MEN det går jo ikkje for du har jo frelst så mange på din veg.

Eg kommer til å savne deg. Som sjef, kollega og som ein av mine beste venner. Eg håper verkeleg vi fortsatt kjem til å chattast og eg insisterer på livsvarig beta-testing fra alle dine kommande startups. Eg har trua! God tur og lykke til! Make it happen!

7 klare høgdepunkt i 2012

Det er 2013, og store delar av 2012 er allereie i gløymeboka. Dersom ein skal trekke fram høgdepunkt til oppsummering, så er jo det mykje å trekke fram. Likevel, dette er det som har kome på lista mi. I uprioritert rekkefølge:

  • 1. Husker du ikkje meg? ein søt, ærleg romansehistorie frå Odda. Kanskje det beste med det innlegget, er Ingvilds kommentar i kommentarfeltet: Det lukta sæd i lokalet_. Noko som vitterleg var sant.
    -klare-hoegdepunkt-i-2012">Les meir…

Er det berre meg

..eller er det litt rart å stille ut hengeløkke i butikkvinduet som utstyr du treng til skogsturen?

Gadaffi-look-alike kapra tlfnr mitt

Statusoppdatering: Starta dagen med å sjå tlfnr mitt bli kapra utafor Oslo S av ein libyansk spansklærar på veg heim til Barcelona. Føkk.

Hva skjer ved kapring av telefonnummer?

Ein fyr stopper deg i trappene, får deg til å ta av øreklokkene, spør om vegen til flytoget, stopper ikkje når du får svar, begynner å preike om kor du skal reise, at du har vore her på ferie, spør deg kor du kjem frå, seie at du er spansklærar, fra Libya, får deg til å studere hårsveisen din og tenke at ja, sanneleg er ikkje dette hårsveisen til Gadaffi, preike meir om at du bruker å komme til Oslo i vinteren, og får deg til å innsjå at dette er blitt ein større samtale enn du ville og akkurat i det du har begynt å tenke på å gå videre, fisker han fram tlf sin og ber deg om nr.

Og du er overlykkeleg for at her får du ein unnskyldning til å avslutte samtalen, stikke videre og hanskast med alle andre problem du elles slit med i kvardagen. Intensjonen din er sjølvsagt å lyge. Kanskje fiske fram eit nummer til nokon du ikkje likar så godt. Er det ingen eg hater? Nei, det er visst ikkje det. Kva med å bytte om tre siffre? Nei, fingrane gjer ikkje det. Dei skriv ned ditt eige telefonnummer. Hugsar til og med å skrive +47 foran. Du er pinadø føkked.

Du ser for deg situasjonen kor han tester deg, ringer deg, for å sjå om du er du, og du vil ikkje stå der og ansiktstrue han med å lyge turisten in his face. Så hyggeleg som han er. Og du vil jo han skal like Norge, og folkene, ja, deg sjølv. I alle fall ikkje tru at du er ei av dei som er så frekke som gir andre sitt nummer. Slik at han blir sint.

I staden takkar han, seier han kjem til å ringe fra Barcelona, skrive mail, og du seier joda, god tur, går ned trappene, bannar i ente, tar irritasjonen vidare til jobb kor du etter nokre bagatellkommentarar du på ein god dag med profesjonell positivisme hadde oversett, ender opp med å stille kollega til veggs med å seie: trur du eg er fullstendig dum?

Julegaveønskeliste

Eg sa det så pompøst som eg berre kunne på fb: til jul så ønsker eg det som kan gjere meg til eit bedre menneske. I grunn ganske så pinleg å ha på veggen sin, men dei gode kommentarane gjer at eg ikkje kan slette dei. Poenget er at familien treng julegåveønsker. Derfor så skreiv eg følgande for at dei skulle bli kjendt med meg:

Stikkord om Herdis (33):

  • relativt lite opptatt av å kle meg slik generasjonane mine før meg har gjort og gjer.
  • likar å vere eit smart, oppegåande menneske som er oppdatert på teknologiske dingser.
  • har ein travel arbeidskvardag, men som har relativt rolege helgedagar og spennande feriar.
  • mottoet, men som er litt vanskeleg å alltid føye, er å seie ja til det livet har å by på.
  • målet for 2011 var å fiske kveite. 2 fisketurar var alt eg klarte å få på plass.
  • bur i eit hus med ikkje rare plassen til personleg utføyelse, eller med andre ord, ting.
  • kvar dag startar med at eg spring på badet i eit kjipt handkle
  • skuffa mi på badet er fullstappa med hårprodukter
  • eg likar frisør-fanpages på facebook
  • musikk høyrer eg på spotify, og ved å plugge dings til tivoli-radio som eg bærer frå rom til rom.
  • bøker, filmar og ting står i Odda, men likevel er mitt 9m2 rom fullstappa.
  • I stua har eg tv, ein Apple Extreme Air-nettverk og ein pyntegjenstand som er ein stubbebit frå kviterussland med ein sopp på.
  • eg likar kvalitet og har problem med middelmådigheit
  • Det eg har på kjøkkenet er det eg har fått av kvalitet før: bestikk, nydelege kaffikrus, microplane-rivjern.
  • Ofte saknar eg tallerkane eg berre har nedpakka i kassar. Til det livet som kanskje kjem ein gang.
  • Tar 190kgx12x3 i beinpress. Har begynt å gå vekentleg i sportsbutikkar. Kjøper aldri noko, men tenker på eit liv eg kunne hatt.
  • Synes Fedje er verdas finaste stad, men likar framleis Odda og er patriotisk til heimstaden
  • liker ikkje å fryse (om natta) og i Oslo er det kaldt.
  • gode historier er framleis det eg likar best
  • Eg saknar å køyre bil, spille høg musikk og at eg aldri har vore i amerika.
  • Min største drøm er å skrive. På mac. Som snakkar med tlf og ipad.

Det er jo vitterleg opp til deg å tolke kva som vil gjere meg til eit bedre menneske. Om det skal defineres i ting, så er mi tolking, så langt som eg kan komme på, kanskje her, i uprioritert rekkefølge:

  • billig bruktsykkel til bruk hos bestemor
  • kveitefisketur
  • reisefølge til amerika
  • ei løysing som gjer at klær kjem på sin plass på eit lite rom. feks ved hjelp av dugeleg garderobeskap eller ein ikkje-falleferdig kommode. Helst ferdigmontert.
  • skistavar
  • strikkajakke
  • billettar
  • Thinking. Fast and slow.
  • Kindle
  • bag med hjul og sekkereimer. nok plass til ei veke på vestlandet, eller ei langhelg i Paris

I grunn så vil eg berre seie; dette er meg, dytt meg i den retningen eg vil, treng og du kan.

Valget07: Overfølsom dagen derpå

Valget i 2007 var eit historisk valg i Odda. Vi hadde folkeavstemning om Unesco, vi kunne seie ja til noko nytt, og takk for det gamla. Men Odda ville ikkje det. Dei ville fortsetta som før, og du veit den tilstanden når du har så mange følelsar, og du setter på radioen, og alle songane du høyrer seier akkurat det du føler. Eg skreiv ein liten petit om det som kom på trykk 19. september 2007:

The Winner Takes It All…the loser standing…. Eg tar av radioen tvert. Eg er ikkje i humør til slik hovering denne onsdagen. Det var som om eg vakna til ein sinnsjuk bakrus etter ein fest eg helst berre ville gløyma.

Eg setter på kaffi og går vidare i dagen. Eg byrjar med å lesa dagens HF på pdf på nett.

Nei til UNESCO i tjukk overskrift. Stemmer det. Odda sa nei.

Eg tar på radioen igjen. Denne gang Radio Folgefonn for å høyre ferske nyheiter. Dei har ikkje sending, men eg lar radioen likevel stå på medan eg les åtte siders valresultat.

Ein grand-prix-liknande song er den første songen som kjem på. I can’t believe the news, synger ei dame. Eg les om at 50 oddingar fekk avgjera kampen om UNESCO. Stop this messin’, you don’t know what you’re missin’ synger Radio Folgefonn. Eg er så einig så einig og blar vidare i nettavisa.

There’s something happening here, what it is ain’t exactly clear. There’s a man with a gun over there, telling me I got to beware (…) Stop, children, what’s that sound, everybody look what’s going down, syng Buffalo Springfield.

Eg stopper opp i lesinga mi. Eg blir sittande å tenke på kven mannen med pistolen er. Eg går i dusjen og tar med meg den regnsikre radioen.

Ny song kjem på. Eg forstår ikkje så mykje av teksten til franske Voyage Voyage, men bodskapen er soleklar: Ryk og reis. Odda er ikkje ein blivande stad. Det er ikkje rom for deg her.

Påkledd og klar til å reisa, kjem Jan Werner Danielsen på med ein slik intensitet og fanatisme, at eg er nøydd å sette koffertane frå meg. After all that’s said and done, I’m still standing strong. I will stand through the storm. Skal eg verkeleg stå oppreist etter dette, tenker eg, før håpet seglar inn over eteren.

Now we are not afraid, although we know there’s much to fear, we were moving mountains long before we know we could, synger Mariah Carey og Whitney Houston før refrenget slår inn: Who knows what miracles you can achieve, when you believe, somehow you will.

Eg blir truande på staden. Okai, tenker eg. Kanskje det ikkje er over.

Og her er ei slags speleliste på dei sangane eg fann

I ettertid 1: Eg ser at min kvasipersonlege petit kanskje var forut mi tid. Her er i alle fall ein kommentar som stod på trykk 9. september i Adressa: Åpne opp den fjerde statsmakt, ein kommentar om at journalistar må seie klarare i fra på kva politiske meiningar dei har.

I ettertid 2: Ein kan jo klappe seg på skuldra og seie at sanneleg fekk eg rett i at Odda ikkje var ein blivande stad. Det var nok i denne teksten eg fann ut at eg ikkje lenger kunne bu der.

Alt eg vil

er å selge leiligheita. Eg har kjøpar. Vi har avtalt pris. Det burde vore enkelt.

  • Men så har kjøpar kjøpt to andre leiligheiter utan at bank har fiksa kjøpet. fordi banksjef ikkje trudde det hasta.
  • Banksjef seier til kjøpar at dei gjer ingenting før dei første leiligheitene er sendt til tinglysning.
  • Så får vi ikkje solgt fordi kommunen seier vi må oppløse bustad som seksjonshus først.
  • Derfor må vi skrive eit brev og poste det til statens kartverk.
  • Statens kartverk sender brev i retur fordi kommunen ikkje har tinglyst huset.
  • For å få tinglyst huset så må vi, to eigarar, prioritere panterekkefølge i tinglysinga.
  • Så stikker banksjefen på ferie og han har ingen andre som kan overta huskjøpet.

Og eg er like langt. Fy faen. Drit og dra.

Seks jenter, fire skutere, 32 mil

Vi snakker seks jenter som trossa ulykkene som har hatt ein trang til å ramme unge, flotte folk som setter seg på ein skuter som hvilken som helst amatør. Jenter som våga å risikere livet i kuldesjokk og dø i viddeorkan ei vinternatt. Dette er skuterturrapport fra Svartfoss – Kautokeino og tilbake igjen.

Vi snakker seks amatørjenter (og tre flotte karar som passa godt på oss).

Les meir…

-Ka år lever du i? 2004?

Telefonen ringer på lydløs. Eg tar den ikkje. Chaten begynner å mase på fb:

- ta no tlf
- ser film
- med noen?
- nope
- da heter det pause
- tv da

tlf ringer igjen. eg svarer:
- faen så jævla påståeleg du er da!
- ka år lever du i, Herdis? i 2004?! Hæ? du som ellers på så mange vis oppfører deg som en snedden, sprek 20-åring. Hæ? Så klarer du, på de aller minste detaljene, å avsløre deg på denne måten? Det er jo ingen under 30 som ser på film på tv i dag. haha.

Annonse