Viser arkivet for stikkord kjærleik

Desse små tinga

Bedre å tenke ingenting
enn å ikkje tenke i det heile
Ingenting er allereie
Ingenting er allereie mykje
Ein husker ikkje noko
Og sidan gløymer ein alt
Ingenting er bedre
Ingenting er bedre enn alt

Bedre å tenke ingenting
Enn å tenke på deg
Det hjelper meg ikkje
Hjelper meg ikkje i det heile tatt
Som om ingenting var feil
Eg tenkte på alle
desse små tinga
som eg fekk fra deg

Om det ikkje var noko viktig
Ikkje noko viktig mellom oss
Tydeligvis
Det betyr ikkje så mykje
Det er desse små tinga
eg har satt saman
Desse små tinga
som eg fekk fra deg

Bedre å grine for ingenting
Enn å le av alt
Grine over ingenting
Det er allereie mykje
Men du har ingenting
i hjarta ditt og jeg innrømmer
Eg misunner deg
Eg ønsker du hadde mykje

Det er desse små tinga
Som eg fekk av deg
Vil du ha dei?
Her! Kva vil du ha?
Eg ønsker meg ikkje lenger noko fra deg
Å bli di
- ein må vere halvt gal
Bedre å tenke på ingenting
Enn å ikkje tenke i det heile
Ingenting er allereie
Ingenting er allereie mykje
Og sidan vi gløymer alt
er ingenting bedre
Ingenting er mykje bedre enn alt

Eit djupdykk som fjortis igjen

Det var absolutt ikkje dette eg trudde skulle skje. At eg på femte kvelden skulle sitte med youtube-videoer, spotifyapper, sjekke ut instagram og tweets. Eg skulle berre vera kulaste tanta som tok niesa med seg på Justin Bieber-konsert, og no sitter eg her, i ei JB-fjortisboble som er vanskeleg å komme ut av. Og det er ikkje sikkert eg vil det ein gang.
Les meir…

7 klare høgdepunkt i 2012

Det er 2013, og store delar av 2012 er allereie i gløymeboka. Dersom ein skal trekke fram høgdepunkt til oppsummering, så er jo det mykje å trekke fram. Likevel, dette er det som har kome på lista mi. I uprioritert rekkefølge:

  • 1. Husker du ikkje meg? ein søt, ærleg romansehistorie frå Odda. Kanskje det beste med det innlegget, er Ingvilds kommentar i kommentarfeltet: Det lukta sæd i lokalet_. Noko som vitterleg var sant.
    -klare-hoegdepunkt-i-2012">Les meir…

Plutseleg finne ein svensk 50-lapp i veska når du går på gata og komme på

- har du peng eller skal eg bare ta det?
- her, ta den. fast den e svensk.
- ja, men eg treng jo ikkje svensk. Eg har peng.
- jo, ta den.
- nei…
- jo.
- ok. Eg kan ta den…
- …
- Takk.

Når nokon lever livet for deg

Du veit dei sommarkveldane du berre har lyst å vere ute heile natta. Likevel finst det ingen grunn som kan halde deg ute. Du legg deg, men du får ikkje sove. Og så høyrer du lydar rett utafor vindauget. Ein ung gutt og ei jente i kvit sommarkjole. Og du høyrer korleis han sjekker henne opp ved å skryte av kjolen, seie ho er så fin og etter ho er ferdig med røyken, luktar han ho i naken og insisterer på at ho ikkje luktar vondt i det heile tatt. At ho derimot luktar det beste i heile verda. Ein slik kveld. Du veit, slike kveldar finst det ikkje mange av. Men eg har det på film. 

Den som kunne bli strippar igjen. Ja, om berre for ei natt.

For første gang angrer eg på at eg flytta frå Odda. Eg skal pinadø sende Asbjørn eitt par ord:

Ja, gjerne. Eg kjem til Odda neste helg, og eg kan sikkert komme pinsehelga også. Eg har mykje ferie eg ikkje anar kva eg skal bruke til. Eg har ni års sommarerfaring som strippar, eg kan jobben, er hyggeleg. Eg digger å spa knast i kjellaren til svetten siler, ringe til skifteletrikaren og følge etter han som ein veps berre for å lære korleis maskineriet funker. Eg elsker å hoppa på stussane i etsande syredamp, svetta som ein gal og herja på under rensestoppen, for så å få ein iskald cola og latter på pauserommet som belønning. Eg saknar å kunne gå heim frå ettermiddagsskiftet etter fem timar på jobb og likevel få to timar overtid. Plis Plis Plis. Velg meg!

For ein mulighet. Å kunne ta eitt eller to skift på zinken, snuse inn syredampen på fem’en, suge ei celle på celletoppen, køyre trucken langt inni zinkstablane på matedørken for å tilfredstilla det jævla maset til ovnane. Å få sitte der og berre høyre gutta fortelje igjen. Kunne ha det berre så innmari fint – nett når det passa meg – ja, og nett når det passa bedriften då. Plis plis, Asbjørn!

Gadaffi-look-alike kapra tlfnr mitt

Statusoppdatering: Starta dagen med å sjå tlfnr mitt bli kapra utafor Oslo S av ein libyansk spansklærar på veg heim til Barcelona. Føkk.

Hva skjer ved kapring av telefonnummer?

Ein fyr stopper deg i trappene, får deg til å ta av øreklokkene, spør om vegen til flytoget, stopper ikkje når du får svar, begynner å preike om kor du skal reise, at du har vore her på ferie, spør deg kor du kjem frå, seie at du er spansklærar, fra Libya, får deg til å studere hårsveisen din og tenke at ja, sanneleg er ikkje dette hårsveisen til Gadaffi, preike meir om at du bruker å komme til Oslo i vinteren, og får deg til å innsjå at dette er blitt ein større samtale enn du ville og akkurat i det du har begynt å tenke på å gå videre, fisker han fram tlf sin og ber deg om nr.

Og du er overlykkeleg for at her får du ein unnskyldning til å avslutte samtalen, stikke videre og hanskast med alle andre problem du elles slit med i kvardagen. Intensjonen din er sjølvsagt å lyge. Kanskje fiske fram eit nummer til nokon du ikkje likar så godt. Er det ingen eg hater? Nei, det er visst ikkje det. Kva med å bytte om tre siffre? Nei, fingrane gjer ikkje det. Dei skriv ned ditt eige telefonnummer. Hugsar til og med å skrive +47 foran. Du er pinadø føkked.

Du ser for deg situasjonen kor han tester deg, ringer deg, for å sjå om du er du, og du vil ikkje stå der og ansiktstrue han med å lyge turisten in his face. Så hyggeleg som han er. Og du vil jo han skal like Norge, og folkene, ja, deg sjølv. I alle fall ikkje tru at du er ei av dei som er så frekke som gir andre sitt nummer. Slik at han blir sint.

I staden takkar han, seier han kjem til å ringe fra Barcelona, skrive mail, og du seier joda, god tur, går ned trappene, bannar i ente, tar irritasjonen vidare til jobb kor du etter nokre bagatellkommentarar du på ein god dag med profesjonell positivisme hadde oversett, ender opp med å stille kollega til veggs med å seie: trur du eg er fullstendig dum?

Husker du ikkje meg?

Vertshuset Odda 3. juledag. Vi tre jenter, lokalet fullt i unge guttar vi ikkje har sett før. Berre av og til dukker eit kjendt ansikt opp.
- Herdis, no må du seie paraply, seier venninna mi med utsikt mot inngangsdøra.
Eg snur meg og ser rett på Frank. Fyren eg ikkje kjenner, men som eg, sidan eg gjekk i fjerde klasse begynte å seie paraply til. Kvar gong vi møtes. Paraply, sa eg. Paraply, sa han. Anar ikkje korfor. Eg trur eg må ha vore ein morsom unge.
- Paraply, Frank.
- Paraply ja.
Og det blir ikkje så mykje meir enn det. Vi bestiller oss kvar si øl og går kvar vår veg i lokalet for å ikkje bli ståande lengre i ein klam samtale.
Les meir…

Bryllupsbonanza i Hanoi

Det finaste du kan gjere om du har ein lørdag i Hanoi, er å ta ein tur i parken.
Unge par strømmer til for å få kjærleiken sin avbilda.

Les meir…

Nokon leiker med meg

Eg har ein tvangstanke. Kvar gong eg flyttar frå ein stad, skal eg legga igjen eit merke. På min første hybel, klatra eg på ein stol, og på toppen av vinduskarmen, skreiv eg navnet mitt. Eg har moderert meg med åra. Sist gong nøydde eg meg med å ta navnet frå postkassa og feste det på ein stolpe utafor huset.

Les meir…
Annonse